ทุกๆ เช้าที่เราต้องตื่นเช้าไปเรียน ไปทำงาน ทั้งคุณ ทั้งผมก็คงรู้สึกขี้เกียจพอกัน แม้บางคนจะขยันนนนน ขยันแค่ไหนก็ตาม ทึกทักเอาเองตามประสาคนชอบอู้ ว่าคงจะไม่มีใครหรอกที่จะอยากตื่นไปนั่งทำงานทุกวัน โดยไม่คิดจะหนีหายไปบ้างสักวันสองวัน พักร้อนก็หมด ลากิจมันก็น้อยเหลือเกิน หลายๆ ครั้งหลายๆ หน เราจึงมีข้ออ้างถึงการ "ป่วยการเมือง" กันเสมอๆ อย่างน้อย ก็ใช้สิทธิ์วันลาให้ได้เต็มที่ (เสียหน่อย)
 
เมื่อไรก็ตามที่ได้ลาป่วย (การเมือง) แล้ว เราอาจจะกระหยิ่มยิ้มย่อง ว่าหนีเจ้านายได้แล้ว เย้!!!!
 
แต่ถ้าการป่วยที่เกิดขึ้น เป็นของจริงหละ และมันก็ไม่ใช่น้อยๆ เสียด้วย อาการลัลล้า อารมณ์ดีของคุณคงจะหายไปในทันใด อย่างว่าหละ ไม่มีใครหรอก ที่อยากจะเจ็บ หรือป่วย เพราะเอาอาจจะสนุกแค่เพียงช่วงวันสองวันที่คุณรู้สึกว่ามีคนห่วงใยเท่านั้น แต่หลังจากนั้นแล้ว แม้ว่าจะมีคนห่วงแค่ไหน ถ้าเราไม่สามารถจะทำอะไรเองได้สักอย่าง มันคือหายนะทางอารมณ์อย่างแท้จริง
 
ความน่าเบื่ออย่างหนึ่งของคนที่ต้องติดอยู่บนเตียงอย่างผมตอนนี้ ก็คือไม่ว่าเราจะทำอะไร มันก็ดูเหมือนว่ามันซ้ำซากสิ้นดี เวลา 24 ชั่วโมงนี่ มันดูเหมือนจะนานแสนนานเกินไป สำหรับการนอน นอน แล้วก็นอน แม้ว่าก่อนหน้านั้น เราจะอยาก ย้าก อยาก นอนสักแค่ไหนก็ตาม แต่ในความน่าเบื่อ มันคือเวลาที่จะให้เราได้ทำ ได้เรียนรู้อะไรมากมาย
 
พลิกวิกฤตเป็นโอกาส ดูเหมือนจะเป็นคำที่ไม่เคยตกยุค สำหรับคนที่ต้องการคิดบวกให้มากๆ
 
ในเมื่อมีเวลาว่างตั้งวันละ 24 ชั่วโมง แถมตั้งหลายวัน ก็ใช้มันซะให้เต็มที่ กันดีกว่า....
 
จริงไหมครับ

Comment

Comment:

Tweet

อืมมมม เข้าใจ

ไอ้การที่นอนอย่างเดียวบนเตียงเป็นปี แล้วอยากทำงานบ้างจังเนี่ยยยย

มาถึงตอนนี้ที่หายดีแล้ว เวลาที่ผ่านไปมันทำให้เราเกือบลืมไปแล้วนะ ว่าเคยมีบทเรียนชีวิตมายังไง

เอาล่ะ ทำงานให้สนุก พอเมื่อเต็มที่ พักให้สุดแล้วแต่ใจและร่างกายเราต้องการ

สู้ๆ (เหมือนกัน) เว้ยยย

#4 By Noo&Top on 2009-12-21 13:07

สู้สู้นะ

#3 By ยุ่งยุ่ง (125.26.81.94) on 2009-11-26 19:01

เมื่อก่อนทำงานระบบบริษัท ใช่ลาป่วย(การเมือง)บ่อยๆ
พอวันที่ป่วยจริงๆ วันลาก็ใช้ไปเยอะแล้ว -*-

ลากสังขารณ์ไปทำงาน ทรมานเป็นที่สุดค่ะ 555+sad smile

#2 By ZiiTaR on 2009-11-26 15:30