I'll write my own history. เขียนอดีต ด้วยการสร้างอนาคต

จากเดิมที่บอกชาวบ้านให้ทำอะไรได้ตามใจ อยากทำอะไรก็แค่คิดแล้วบอกหัวหน้าไป วางแผนให้รอบคอบก็พอ

โจทย์ที่หัวหน้าให้ไว้คือทำยังไงก็ได้ให้โรงพยาบาลผ่าน Reaccreditation ในส่วนของระบบยา กลายเป็นได้รับความไว้ใจให้ทำอีกหลายงาน

แต่ตอนนี้รพ. ยังไม่ได้รับการประเมิน เลยไม่รู้จะผ่านหรือไม่ผ่าน ผมก็กลับชิ่งออกมาก่อนเสียแล้ว ด้วยโอกาสที่ทาง IHPP ให้มา

ต้องขอโทษหัวหน้า และทุกคนที่รพ. ด้วยนะครับ
แต่คาดว่าคงเข้าใจกันนั่นแหละ

หน่วยงานที่ผมย้ายมาคือ IHPP (International Health Policy Program, Thailand) หรือสำนักงานพัฒนานโยบายสุขภาพระหว่างประเทศ โดยมาทำงานในส่วนของ สำนักงานพัฒนาและวิจัยกำลังคนด้านสุขภาพ หรือ สวค. โดยทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยวิจัยตัวกะจ้อยร้อย (ในขนาดใหญ่ๆ)

การเลือกมาที่นี่มีข้อจำกัดหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องค่าใช้จ่ายที่มากขึ้น เงินเดือนที่ลดลง แต่โอกาสที่อาจจะได้รับก็คุ้มค่าอยู่พอควร ไม่ว่าจะเป็นเรื่องทุนที่อาจจะได้รับ การได้พัฒนาทักษะด้านงานวิจัย เพื่อต่อยอดในการศึกษาระดับสูงขึ้นต่อไป

ข้อดีคือตอนนี้รู้ตัวว่าโง๊ โง่ ไม่มีอะไรเลย ต้องขยับตัวตามให้ทัน เพราะที่นี่คือแหล่งรวมคนเก่งๆ ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จหลายอย่างของระบบสาธารณสุขไทย ถ้าไม่พยายาม ก็คงล้มเหลว

ในสัปดาห์แรกที่ผ่านมา งานหลักๆ คืออ่านหนังสือ อ่านงานวิจัย อ่านปัญหาเรื่องทรัพยากรมนุษย์ที่อยู่ในระบบสุขภาพ ปัญหากำลังคนด้านสุขภาพ (Health workforce) ซึ่งทำให้ผมเห็นความจริงๆ หลายๆ อย่างที่น่าตกใจ ตกใจกว่าความเท่าเทียมที่เคยเรียนมาเสียด้วยซ้ำ

ภายใน 6 เดือนจากนี้ คงได้เรียนรู้อะไรอีกมามาย และเราคงไม่รู้ว่าอนาคตเป็นอย่างไร ตอนนี้ คงทำให้เต็มที่ทุกอย่างหละครับ

สู้ๆ :)

ผ่านจากวันนั้นมาถึงวันนี้ ก็นับรวมได้ 140 วันแล้ว

จริงๆ ผมเลิกนับวันมาตั้งแต่กลับไปทำงานแล้วหละ เพราะนับไปก็เศร้าเปล่าๆ

อาทิตย์ก่อน รุ้งยอมขับรถมากรุงเทพ จากลูกอ้อนของผม ช่วงงาน HA Forum ผมก็เลยได้ลองขับรถ ซึ่งก็ขับได้ดี ไม่มีปัญหาอะไร

เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา พี่หนุน หัวหน้ากายภาพที่โรงพยาบาล เพิ่งเจอกะผมครั้งแรก เห็นท่าผมเดิน แกเลยดุ พร้อมสอนท่าเดินใหม่ ทำให้ภายในไม่กี่ชั่วโมง ผมสามารถปล่อยไม้ได้ข้างนึงทันที แล้วแกก็บอกว่า ลองเดินได้เลย กระดูกติดไม่รู้จะติดยังไงแล้ว

วันนี้กลับบ้าน หลังจากนั่งคุยโทรศัพท์กะรุ้งสักพัก ผมก็เลยลองลุก แล้วค่อยๆ ก้าวเดินดู โดยไม่ใช้ไม้ค้ำ

ก้าวแรก ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดนะครับ

ผมค่อยๆ ก้าวต่อไปเรื่อยๆ บนระยะทางสั้นๆ ในห้อง

1 ก้าว
2 ก้าว

ในที่สุด ผมก็สามารถเดินได้อย่างมั่นคง แม้จะช้าหน่อย

แต่ตอนนี้

ผมเดินได้แล้วครับ
140 วัน ในที่สุดผมก็เดินบนเท้าและขาตัวเองได้

อีกไม่นาน ไม้เท้าไม้ค้ำ ก็คงเลิกคุยกัน :)
ขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจให้เสมอมา
ขอบคุณครับ ^^

หลังจากกลับมาทำงาน ด้วยอาการตอนนี้ แบบเขยกๆ ไม้ค้ำมา ก็เจอคนทั้งทักทายและถากถางตามปรกติครับ

เลยรวบรวมคำถามเล่นๆ ในสองวันที่ผ่านมา เอามาคุัยกันดีกว่า

1. ถ้าเพื่อนร่วมงานป่วย (อย่างผม) กลับมาทำงาน
ควร เป็นอย่างไร หายดีหรือยัง? คำถามสามัญครับ ถามสักหน่อยก็ดี ปล. ผมไม่ได้น้อยใจใคร
ไม่ควร กลับมาทำไม?? ....ถ้าถามแบบนี้ เอวังด้วยประการฉะนี้กันเลยทีเดียวนะครับ

2. ถ้าเพื่อนร่วมงานป่วยในตำแหน่งวิกฤต เช่นสะโพก
ควร เช่นเดียวกะข้างบนนะจ๊ะ
ไม่ควร (โดยเฉพาะผู้หญิงไม่ควรเป็นคนถามและไม่ควรไปถามอย่างแรง) ยังสืบพันธุ์ได้มะ? อันนี้โดนทั้งวัน ดีนะคนถามเป็นผู้ใหญ่ ไม่งั้นมีเตะ

3. ถ้าเพื่อนร่วมงานย้ายแผนก
ควร ย้ายนานรึยังหละ? ถามแค่นี้ก็พอครับ ไม่ต้องเอายาว ถ้ายาวไปต่อข้อ 4
ไม่ควร ทำไมถึง "โดน" ย้ายหละ? คำถามนี้ดูเล็กน้อยแต่ไม่สร้างสรรค์นะครับนะ โดนย้ายเนี่ย มันดูรุนแรง บางทีเค้าอาจจะขอย้ายก็ได้ อย่าไปคิดว่าเค้าจะโดนย้ายสิ มันไม่ดี

4. ถ้าเพื่อนร่วมงานย้ายแผนก (ต่อ)
ควร ปรับตัวได้รึยัง? สั้นๆ ครับ จบคำถามเลย
ไม่ควร ดีกว่าที่เก่าไหม? อันนี้ไม่ควรอย่างแรงนะครับ บางทีอาจจะไปสะกิดใจอะไรเข้า เช่นจริงๆ แล้วเขาอาจจะไม่ได้อยากย้าย แต่ว่าคนที่แผนกใหม่ขาด เลยจำใจต้องย้าย แบบ เสียสละอะไรประมาณนี้

5. เรื่องเงินๆ ทองๆ
ควร... เรื่องเงินชาวบ้าน ถ้าเค้าอยากเล่าก็เล่าแหละครับ อย่าไปทะลึ่งถามเลย ไม่มีคำถามควรถามครับ
ไม่ควร ก็ทุกอันนั่นแหละ ไม่ว่าจะยังได้เงินเดือนป่าว ได้โบนัสไหม เงินเดือนขึ้นไหม ฯลฯ

เก็บตกจากที่โดนถามเท่านั้นนะค้าบ ใครว่ามีอะไรอีกมั่งมาช่วยๆ กันคิด เร้วววววว

ใครที่ดูโทรทัศน์วันนี้คงเห็นข่าวเด็กโรงเรียนวัดท่าพระ ที่เอายา Dextromethophan มากินเพื่อให้เมา

ท่ามกลางความเศร้าโศกเสียใจของพ่อแม่เด็ก สิ่งที่อย. ทำได้ คือการบุกไปจับร้านยา และพบว่าร้านยาที่จำหน่ายยานั้น ไม่มีเภสัชกร ซึ่งแน่นอน ปัญหานี้เป็นปัญหาเรื้อรังในวิชาชีพเภสัชกรรมมานานแสนนานแล้ว แต่ประเด็นหนึ่งที่สำคัญคือ ทำไม...ร้านยาในกรุงเทพ กลับไม่มีเภสัชกร ยิ่งกว่าร้านยาในต่างจังหวัด??

หากเดินผ่านถนนสักสายหนึ่ง ตลาดสักตลาด เราอาจจะเจอร้านยาสักสี่ห้าร้าน แต่มีสักกี่ร้าน ที่มีเภสัชกรประจำอยู่ตลอดเวลาที่ร้านเปิด

ตามพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 มาตรา 21 ระบุไว้ชัดเจนว่า

ผู้รับอนุญาตขายยาแผนปัจจุบัน ต้องมีเภสัชกรชั้นหนึ่ง หรือเภสัชกรชั้นสอง เป็นผู้มีหน้าที่ปฏิบัติการตามมาตรา 39 และมาตรา 40 ประจำอยู่ตลอดเวลาที่เปิดทำการ
[มาตรา 21 แก้ไขโดยพระราชบัญญัติยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2522 (รก.2522/79/29 พ.)]

และเพิ่มเติมใน มาตรา 21 ทวิว่า

ผู้รับอนุญาตขายส่งยาแผนปัจจุบันต้องมีเภสัชกรชั้นหนึ่งเป็นผู้มีหน้าที่ปฏิบัติการตามมาตรา 40 ทวิประจำอยู่ณ สถานที่ขายส่งยาแผนปัจจุบันหรือสถานที่เก็บยาตลอดเวลาที่เปิดทำการ
*[มาตรา 21 ทวิเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติยา (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2530 (รก.2530/278/1 พ.)]

นั่นแปลอย่างชัดเจนว่าร้านยาทุกร้าน "ต้องมีเภสัชกรประจำตลอดเวลาที่เปิด"

แต่สามสิบปีที่ผ่านมา อย. ได้กำหนดให้สามารถ "แขวนป้าย" ได้อย่างถูกกฎหมาย โดยการอนุญาตให้ระบุว่าเวลาทำการคือกี่โมงถึงกี่โมง เช่น 18.00 - 21.00 ซึ่งนอกเวลาราชการ และเป็นเวลาที่ อย. ไม่ทำงานแล้วนั่นเอง จึงอยู่นอกเหนือการตรวจสอบ

แม้ว่าจะไม่เห็นชัดเจนว่าร้านยาเจ้าปัญหาที่ขายยา Dextromethophan จำนวนมากให้กับผู้ซึ่งไม่ใช่ผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรมหรือเภสัชกรรม และผู้จำหน่ายไม่ใช่เภสัชกรนั้น มีเวลาทำการเท่าไร

แต่นาทีนี้ สังคมก็รับรู้เพิ่มขึ้นแล้วว่า ร้านยาที่ไม่มีเภสัชกร นับเป็นความเสี่ยงให้กับชีวิตอย่างรุนแรง

ไม่ใช่แค่ชีวิตตัวเอง แต่ยังรวมถึงชีวิตของลูกหลานด้วย

แม้ในปัจจุบัน อย. จะเพิ่มความเข้มงวดมากขึ้นแล้ว แต่คำว่าเวลาที่เปิดทำการนั้น ก็ยังคงเป็นเรื่องที่อย. ต้องหันกลับมามองตนเองว่า สิ่งที่ทำอยู่ทุกวันนี้ ทำเพื่อตัวเอง หรือทำเพื่อใคร ในเมื่อหน้าที่ของ อย. คือการคุ้มครองให้ประชาชนมีความปลอดภัยจากอาหารและยาไม่ใช่ทำให้ความเสี่ยงที่มีมากอยู่แล้ว มากขึ้นกว่าเดิม

ไม่เช่นนั้นแล้ว ปัญหาที่เคยเกิดขึ้นในอดีต ไม่ว่าจะเป็นยาชุด สเตอรอยด์ คงจะต้องกลับมาหลอกหลอนอย. ต่อไป และสุดท้าย ผู้ที่ต้องรับผลกระทบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็คือผู้บริโภคนั่นเอง

 

เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ของประเทศชาติ โปรดอย่าพึ่งลบเมล์นี้ !!!

กระทรวงยุติธรรม อเมริกา ประกาศสรุปจบ "ห้ามซื้อเครื่องตรวจระเบิดแหกตาพรรค์นี้" อีกต่อไป

พวกเราได้เคยพยายามใช้ทุกช่องทาง ตามระบบระเบียบราชการ เพื่อร้องเรียนต่อ รัฐบาล และ รัฐสภา แต่ก็ไร้ผล

สื่อมวลชน ก็ไม่สนใจ หรือหวาดกลัวที่จะทำเรื่องนี้ เห็นทำแต่ข่าว "หมีแพนด้า" กับ "ดาราลวงโลก"

 

จึงขอความกรุณา โปรดรวมพลังภาคประชาชน รณรงค์หยุดยั้งการใช้เครื่องตรวจลวงโลก

โปรด ส่งต่อ (forward) อีเมล์ ไปถึงทุกคนที่ท่านเป็นห่วง โดยเฉพาะ เจ้าหน้าที่ ที่ต้องปฏิบัติการกับเครื่องทำนองนี้

เพื่อร่วมกันเปิดเผยความจริงของการลวงโลกครั้งยิ่งใหญ่

จากการใช้เครื่องลวงโลก ที่ไม่ใช่เครื่องมือวิทยาศาสตร์จริง ไม่ว่าจะเป็น "GT200, Sniffex, Alpha 6, ADE-101 หรือยี่ห้ออื่นๆ"

 

ตอนนี้ มันกำลังแพร่ระบาดไปทั่วประเทศ และจะสร้างความสูญเสียให้เกิดขึ้นอีก

 

การทำความดีเพื่อประเทศชาติในครั้งนี้ จะเป็นบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ ต่อตัวท่านเองและคนที่ท่านรัก

 

“ชุมชนวิทยาศาสตร์หว้ากอ”

สนใจเอกสารข้อมูลโดยละเอียด โปรดดาวน์โหลด "เอกสารเพิ่มเติม" แล้วท่านจะหายสงสัย

วันนี้ออกไปลัลล้าๆ กับเพื่อนยศและเพื่อนออม สองเพื่อนสนิทที่คบกันมาเกือบจะสิบปีเต็ม ออมนี่เหมือนแม่อีกคนทีเดียว ถ้าไม่มีออม ก็คงไม่มีไอ้กอฟอย่างทุกวันนี้ ทั้งเรียน ทั้งเงิน ขัดสนอะไรบอก ออมจัดให้ ทุกวันนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้นอยู่เหมือนเดิม

ออม ทำงานอยู่รพ. แถวๆ บางแค แล้วรับเวรเยอะ ตอนผมนอนอยู่รพ.เกือบสองเดือน มาแค่หนเดียว แต่ก็เข้าใจด้วยหน้าที่การงานนั่นแหละ หลายวันก่อนไอ้เจ้าสองคนหนีไปกินข้าว ปล่อยให้เพื่อนกอล์ฟนอนอืดอยู่บ้าน แล้วออมก็บอกยศว่า รู้สึกผิด ที่ไม่ค่อยได้มาเยี่ยมผมเลย ทั้งๆ ที่ไม่ไกลมาก จะโทรมาหาก็ไม่กล้า กลัวผมโกรธ...

ยศมันมาเล่าให้ผมฟัง ผมเลยบอกว่ากูน่ะไม่โกรธหรอก แต่ถ้ารู้สึกผิด ก็บอกออมให้มารับโทษซะโดยดี

คนอย่างผมน่ะ อะไรก็ซื้อไม่ได้หรอกครับ

<b>นอกจากของกิน 5555</b>

ไจแอนท์ มื้อวันเสาร์ที่ 23 ก็เกิดขึ้น โดยมีเพื่อนออมเป็นเจ้ามือ ส่วนเพื่อนยศที่เพิ่งได้งานแต่ยังไม่ได้เงินเดือน ผมก็ลากคอไปด้วย เพื่อนออมสงสาร เลยเลี้ยงทั้งคู่

บอกแระ ออมน่ะ เหมือนแม่อีกคนจริงๆ

ผม บอกออมว่า อย่าคิดมากเลย ไม่ว่างมาก็คือไม่ว่างมา ไม่ใช่ไม่อยากมา ไม่ต้องห่วงหรอก ตั้งแต่วันนั้น ผมแทบจะไม่เคยโกรธใครเลย เพราะโกรธกันไปวันนี้ พรุ่งนี้รถชนตาย จบ!

เสียความรู้สึุกทั้งคู่ ไม่เกิดประโยชน์

จริงไหมครับ

การ เดินทางมากินไจแอนท์ครั้งนี้ก็ไม่ยากหรอกครับ พี่กบ พี่สาวที่แสนดีของผมเป็นคนไปส่ง แล้วชีก็ไปดูหนังต่อที่ House RCA เรื่อง Pope Joan ดูแล้วก็เล่าจนผมอยากไปดูเองเลย เฮ้อ...เดินได้นี่คงเดินสายดูหนังวันละสามเรื่องเหมือนตะก่อน

พอผมกินเสร็จก็นั่ง taxi ไปหาพี่กบที่ House แล้วก็กลับด้วยกัน

ก่อน กลับบ้านผมวนไปที่ Lotus บางพลี เป็นครั้งแรกในรอบสามเดือน เพื่อที่จะไปจัดการที่ธนาคาร และเพื่อจะไปเอาหนังสือที่ se-ed ที่สั่งไว้

ขากลับ พี่กบเลือกกลับเส้นสนามบิน แทนที่จะเป็นกิ่งแก้ว
ใจผมเริ่มหวิวๆ ขึ้นมา

ภาพเหตุการณ์วันนั้น มันย้อนกลับมาอีกแล้ว
ในที่สุด ตอนที่กำลังจะผ่านจุดเกิดเหตุ ใจมันเริ่มสั่น

น้ำตาที่เคยคิดว่ามันจะไม่ไหลเพราะเรื่องนี้อีก มันก็ไหลมาเหมือนเคย

ผมตัวสั่นแล้วนั่งร้องไห้อย่างที่ไม่คิดว่าจะเป็น ทั้งๆ ที่คิดว่าตัวเราเองก็ใจแข็งพอ

หลายๆ อย่่างในชีวิตคนเรา แม้มันจะผ่านไปแล้ว แต่มันก็ไม่เคยจบ มันยังคงวนเวียนอยู่ตรงนี้ ให้เราได้จดจำ และยังคงหวาดกลัวมัน...เหมือนเดิม

edit @ 24 Jan 2010 02:37:34 by Epinephrine

ผมมักจะบอกทุกคนอย่างหนึ่ง ผมเป็นคนที่โชคดีอย่างที่สุด ที่ผมมีสังคมเพื่อนฝูงที่ดี มีคุณภาพ และเป็นคนเก่งๆ กันหลายอย่าง

ยิ่งการที่ผมประสบอุบัติเหตุหนักครั้งนี้ ผมยิ่งรู้สึกว่าผมโชคดี อุบัติเหตุขนาดนี้ ไม่สมควรเรียกว่าโชคร้ายหรอกครับ เพราะมันคือการโชคดีอย่างที่สุด ที่ผมยังมีโอกาสมานั่งพิมพ์ตรงนี้ได้

สังคมหนึ่งที่ผมใช้ชีวิตอยู่ ก็คือสังคมออนไลน์ ของเวบพันทิป โดยเฉพาะในห้องเฮฮาหว้ากอ ซึ่งเป็นคลับย่อยๆ ของคนที่อพยพมาจากห้องอื่นกัน ในสังคมที่เฮฮามีความสุข ในปลายปี 52 นี้ กลับกลายเป็นที่ที่เต็มไปด้วยเรื่องเศร้า

ตั้งแต่ผมประสบอุบัติ ไม่กี่วัน อาจารย์เต้ย Digital-Crash หรือที่เรียกกันว่าอาจารย์เดี้ยง ก็ประสบอุบัติเหตุที่หนักพอกัน

แต่มันไม่หนักหนาเท่ากับการที่เพื่อนของพวกเราคนนึงต้องจากไป

พราว Queen of Convenience ฉายา อำแดงจืด เพื่อนเก่าคนหนึ่ง ซึ่งเดินทางใช้ชีวิตอยู่ ณ แดนไกล ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อวันพุธที่ 16 ที่ผ่านมา ที่ปารีส ดินแดนที่พราวใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ด้วยตัวเอง

พราวเป็นผู้หญิงที่สู้ชีวิตและอดทนคนหนึ่ง เป็นคนที่ผมชื่นชมถึงความกล้า แม้จะไม่สนิทกันมากนัก แต่เราในฐานะห้องเฮฮา ก็พูดคุยกันหลายๆ อย่าง

เรื่องเล่าเรื่องหนึ่งที่ทุกคนจำได้ก็คือพราวเลี้ยงงู แล้วโดนงูฉกหัว --'

วันนี้พราวได้กลับบ้านแล้ว แม้จะกลับมาแค่อัฐิเท่านั้น แต่พราวก็ไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป

นาทีที่ผมรู้เรื่องพราว ผมร้องไห้ให้กับสองเรื่อง คือการจากไปของเพื่อนคนหนึ่ง และความโชคดีของตัวเอง...

ตอนนี้ผมยิ่งคิดว่าตัวเองโชคดีมากแค่ไหน ไม่มีอะไรจะโชคดีกว่านี้

 

และอย่างหนึ่งที่ได้เรียนรู้ก็คือ ชีวิตนั้น ไม่เที่ยงจริงๆ 

และสำหรับพราว

ลาก่อนนะ นอนพักผ่อนให้เต็มที่อยู่ที่บ้านของพวกเรา บ้านที่พราวจากไปนาน 

edit @ 21 Dec 2009 12:34:23 by Epinephrine

edit @ 10 Dec 2009 13:10:04 by Epinephrine